Ήμασταν εκεί. Ως γονείς, ως πολίτες που δεν δέχονται να ξεχάσουν. Μαζί με τους εργαζόμενους του Δήμου μας, βρεθήκαμε στο Σύνταγμα για να ενώσουμε τη φωνή μας με εκείνους που κουβαλούν το βάρος της απώλειας, της οργής, της αδικίας. Λένε ότι ο χρόνος γιατρεύει τα πάντα. Σ’αυτή την περίπτωση δεν μπορεί να απαλύνει την κραυγή μιας μάνας που δεν θα ξανακούσει το «Μαμά, έφτασα». Δεν μπορεί να σβήσει τη ντροπή μιας χώρας που ακόμα παλεύει να αποδώσει δικαιοσύνη.
Δεν μπορούμε να φέρουμε πίσω αυτούς που έφυγαν. Μπορούμε, όμως, να μην επιτρέψουμε ποτέ ξανά να συμβεί κάτι τέτοιο. Μπορούμε να μην αφήσουμε τη λήθη να σκεπάσει αυτό που έγινε.
Σήμερα βρεθήκαμε μαζί με τους εργαζόμενους του Δήμου μας, μαζί με χιλιάδες ανθρώπους που δεν ξεχνούν. Μαζί με τις οικογένειες που θρηνούν, που ψάχνουν δικαιοσύνη, που ακόμα περιμένουν απαντήσεις. Σήμερα δεν ήταν μια απλή διαμαρτυρία. Ήταν ένα χρέος μνήμης, μια κραυγή που έπρεπε να ακουστεί. Για 57 ζωές που χάθηκαν τόσο άδικα. Για τα νέα παιδιά που δεν πρόλαβαν να ζήσουν. Για τους γονείς που έμειναν πίσω να μετρούν την απουσία.
Σήμερα, κοιτάξαμε στα μάτια αυτούς τους ανθρώπους και νιώσαμε την οδύνη τους. Μια οδύνη που δεν χωρά παρηγοριά, μόνο δικαίωση. Και αυτή τη δικαίωση απαιτήσαμε όλοι μαζί.
Comments are closed.